وفات حضرت محمد (ص) و امام حسن مجتبی و سلطان وعلی بن موسی الرضا را خدمت اقا و شما عاشقان تسلیت عرض میکنم

    
    پيامبر اسلام(ص) پس از بازگشت از حجة الوداع، چند ماهى نگذشته بود كه احساس بيمارى نمود و درد و ناراحتى وى با سردردى سخت آغاز شد.
    وقتى درد آن حضرت شدت يافت، از همسرانش درخواست كرد به جاى اين كه طبق عادت خود به خانه‏هاى زنانش رفت و آمد كند، در خانه عايشه تحت درمان قرار گيرد. همسران آن حضرت به خواسته وى پاسخ مثبت دادند و شدت بيمارى حضرت افزون شد و بالطبع درد آن حضرت هم افزايش يافت. عبدالله بن مسعود مى‏گويد: بر پيامبر كه بيمار بود وارد شدم و دست بر بدن مباركش نهادم و عرض كردم: اى رسول خدا(ص) بيمارى شما شدت يافته است حضرت فرمود: آرى، من دو برابر شما احساس درد و ناراحتى مى‏كنم. وى گفت: بنابراين شما دو پاداش داريد. حضرت فرمود: آرى، به خدايى كه جانم در دست اوست هر مسلمانى كه در اثر بيمارى يا غير آن بدو آسيبى برسد، خداوند به واسطه آن، گناهان وى را مى‏ريزد، همان گونه كه درخت برگ‏هاى خويش را به زمين مى‏ريزد، هر اندازه بيمارى حضرت شدت مى‏يافت، سعى مى‏كرد ناراحتى درد را نزد عايشه ابراز نكند، عايشه مى‏گفت: من بعد از سختى‏اى كه پيامبر قبل از رحلت كشيد، پيوسته به سختى جان كندن مؤمن حسرت مى‏خوردم.

آخرين سفارش
    
    زمان جدايى رسول خدا(ص) كه نزديك شد، ياران خويش را در خانه عايشه گرد آورد و بدانان سخت نگريست و اشك از چشمانش جارى شد و فرمود: «مرحباً بكم، حياكم الله، رحمكم الله، آواكم الله، حفظكم الله، رفعكم الله، وفّقكم الله، سلّمكم الله، قبّلكم الله». شما را به تقواى الهى سفارش مى‏كنم و توصيه مى‏كنم خدا را در نظر داشته باشيد. بر بندگان خدا برترى جويى نكنيد و در زمين خدا خود را بالاتر از ديگران ندانيد؛ زيرا خداوند به من و شما فرمود: «تِلْكَ الدّارُ الآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوّاً فِى الأَرْضِ وَلافَساداً وَالعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ».

رحلت آن حضرت در روز دوشنبه دوازدهم ربيع‏الاول(4) اتفاق افتاد و هنگام رحلت 63بهار از عمر شريف آن حضرت مى‏گذشت.

شهادت امام حسن (ع)

         
    باز هم مدينه بر خاك سياه اندوه نشسته و سكوتي ژرف، همه جايش را فرا گرفته است. دوباره گرد و غبار بر ديوارهاي گلين خانه ها نشسته است. باد غربت در كوچه باغ هاي خزان زده شهر، خود را به در و ديوار مي زند و آواره مصيبت روح جاوداني صبر، امام مجتبي عليه السلام است.
    

    حسن عليه السلام، اين سيد جوانان اهل بهشت، اين خلق نيكوي محمدي، اين اسطوره صبر و بندگي، در آستانه رواق خون رنگ شهادت ايستاده و با جگري تفتيده از نامهرباني دشمن خانگي اش، عزم پر كشيدن تا بي كران عرش خدا را دارد.
    
    امام حسن (ع) فرزند امیر مؤمنان علی بن ابیطالب و مادرش مهتر زنان، فاطمه زهرا (س)، دختر پیامبر خدا (ص) است. امام حسن (ع) در شب نیمه ماه رمضان سال سوم هجرت در مدینه تولد یافت. وی نخستین پسری بود که خداوند متعال به خانواده علی و فاطمه عنایت کرد.
    پیامبر اکرم (ص) به حسن و برادرش حسین علاقه خاصی داشت و بارها می فرمود که حسن و حسین فرزندان من هستند. امام حسن (ع) پس از شهادت پدر بزرگوار خود به امر خدا و طبق وصیت آن حضرت، به امامت رسید و مقام خلافت ظاهری را نیز اشغال کرد و نزدیک به شش ماه به اداره امور مسلمین پرداخت. در این مدت، معاویه که دشمن سرسخت علی (ع) و خاندان او بود و سالها به طمع خلافت (در آغاز به بهانه خونخواهی عثمان و در آخر آشکارا به طلب خلافت) جنگیده بود، به عراق که مقر خلافت امام حسن (ع) بود لشکر کشید و جنگ آغاز کرد.

 امام حسن (ع) در تمام مدت امامت خود که ده سال طول کشید، در نهایت شدت و اختناق زندگی کرد و هیچگونه امنیتی نداشت، حتی در خانه نیز در آرامش نبود. سر انجام در سال پنجاهم هجری به تحریک معاویه بدست همسر خود (جعده ملعونه) مسموم، شهید و در بقیع مدفون شد

منبع از سایت خانواده سبز

 ان سفر کرده که صد قافله دل همره اوست             هر کجا هست خدایا بسلامت دارش  

                                   یا عشق ادرکنی    یا مهدی ادرکنی  

        فرا رسیدن اربعین امام حسین و ۷۲ تن از یاران با وفایش را تسلیت عرض میکنم

              سلام بر محاسن به خون اغشته شده

نمیدانم تو را در ابر دیدم یا کجا دیدم            به هر جایی که رو کردم فقط روی تو را دیدم

تورا در مثنوی در نی تو را در های و هو در هی      تورا در بند بند ناله های بی صدا دیدم

صدایت کردم ایینه ها تابید در چشمم                     نگاهم را به دالان بهشتی تازه وا دیدم

نگاهم کردی و باران یکریز غزل امد                 نگاهت کردم رنگین کمانی از خدا دیدم

تو در شمع ها در قندیلها در عود در اسپند           دلم را پر زنان در حلقه پروانه ها دیدم

تو را پیچیده در خون در حدید ظهر عاشورا         تو را در واژ ه های سبز رنگ ربنا دیدم

تو را در آبشار وحی جبرائل و میکائیل            تو را یک ظهر زخمی در زمین کربلا دیدم

شب تنهای عاشورا و اشباحی که گم گشتند    تو را در ان شب تاریک مصباح الهدی دیدم

دمی که اسبها بر پیکر  تو تاخت اوردند           تو را ای بی کفن در کسوت  آ ل عبا دیدم

هجوم نیزه ها بود قنوت مهربان تو                       تو را در موج موج ربنا در اتنا دیدم

همان شب که سرت بر نیزه ها قران تلاوت کرد

                                                        تو را در دامن زهرا و در دوش مصطفی دیدم

تنور خولی تنهایی خورشید در غربت           

                                                           تو را در چاه حیدر همنوای مرتضی دیدم 

                                                      التماس دعا

 ولادت امام محمد باقر و امام موسی کاظم را تبریک عرض میکنم

در میلاد اخرین بازمانده کربلای عطش اشکهای چشممان مضاعف میشود و دستهایمان بر پنجره های سخت قبرستان غریب و دلگیر  بقیع گره میخورد انجا که ماوای شکافنده دانش است.